Werd tijd!

Over Theo van Gogh is alles al zo'n beetje gezegd en geschreven maar nog niet direct door Gen Z. En omdat bijvoorbeeld Amsterdam zijn afgeslachte inwoner al uit de canon sneed was er niet al te veel reden om te verwachten dat een jongere generatie snel kennis zou maken met de Bolle Gogh. Maar daar dacht YouTuber en Cillian Murphy lookalike Oscar404 anders over. Die weet in bovenstaande video binnen drie kwartier op vlugge wijze een analyse te geven van Van Goghs interviews en interviewstijl en lult zodoende een heus eerbetoon aan elkaar dat ook voor jongere generaties inzichtelijk kan maken wat dit land verloor op 2 november 2004. Doet hij ook nog eens met een aantal snedige Jinek-bashes (laat Sonja Barend het maar niet horen). Een alleraardigste trip down memory lane op een Gen Z-drafje alsook lekker kijkbeeld en mijmervoer voor op de zondagavond.

Komen migranten, vrouwen en KOFFIETENTJES voor terug

Ja dat is Amsterdam hè, Amsterdam anno 2025 welteverstaan. Dat moet niks meer hebben van Theo van Gogh (uitstékende timing ook) en juist heel veel van migranten. En ook die Olympische Spelen van 1928 zijn al zo lang geleden. Koffietentjes. Die zijn pas leuk. Die vormen Amsterdam ook echt en passen daarom uitstekend in een canon van 750 jaar Amsterdam, want als er iets is wat 750 jaar Amsterdam definieert dan zijn het wel koffietentjes. Oja, hoeren noemen we nu trouwens vrouwen dus de Wallen zijn eruit voor: vrouwen. Kanonnen zeg wat een canon. Gelukkig zijn canons altijd ontzettend stom en worden die stomme dingen ook gemaakt door ontzettend vervelende en stomme historici als Tayfun Balsick. Eigenlijk zouden we een canon moeten maken van stomste canons ooit, maar dan zouden we straks nog ons best doen op een canon en dat is nou juist: stom. Enfin, Theo van Gogh was dan misschien geen geboren Amsterdammer, hij is wel gemaakt door de stad. Bovendien maakte hij de stad een stuk leuker, levendiger, spannender, schreeuweriger, intenser en in sommige gevallen zelfs: liever, jarenlang, totdat hij vermoord werd door een Marokkaan (hoofdstuk migratie). Hieronder dan maar wat Theo-beeld, omdat hij uit de Amsterdamse canon gesneden is.

Daar zijn we weer, en waag het niet iets gemeens te zeggen over de islam

Na 1 november wordt het altijd weer 2 november. Het is nu 15 17 18 21 jaar geleden dat Theo van Gogh door een nogal verongelijkte moslim werd afgeslacht in Amsterdam. Sindsdien valt het gelukkig enorm mee met door de islam geïnspireerde ongezelligheden! Londen, Egypte, Mumbai, Toulouse, Boston, Kenia, Bataclan, Brussel, Berlijn, Barcelona, Nice en dan zijn we er wel O NEE we vergeten Marseille, Manchester, Londen, Stockholm, Kopenhagen, Würzburg, Tel Aviv, Tours, Solingen, Toronto, Murcia, Wenen, Dresden, Reading, Straatsburg, Amsterdam, Luik, Den Haag, Hamburg, Sint-Petersburg en tachtigmiljoen andere plekken waar we hier nou eenmaal wat minder aandacht voor hebben zoals Baghdad, Mosul, Erbil, Borno, Peshawar, Radda, Baga, Garissa, Suruc, Gurdaspur, Yola, Zliten, El Adde, Kano, Mogadishu, Jakarta, enzovoorts. Schieten, steken, snijden, bombarderen, moorden. Theo, Paty, Hebdo, Hamel, Knoll, Foley, ach ja, iedereen moet maar dood en iedereen mag maar dood. Wilders, Rushdie, Hirsi Ali, nonnen, Joden, afvalligen, vrouwen, andersdenkenden, andersgelovigen, intellectuelen, vrijdenkers, homoseksuelen. Hell, straks denken ze bij de Volkskrant nog dat zelfs zij een anti-islamkast moeten bouwen.

Vorig jaar vroegen we ons al af, en nu doen we dat weer: is er nou iets veranderd in onze wereld, behalve dan dat het debat ook is vermoord? De man die nooit meer naar de kroeg kan is Het Grote Gevaar en de man die vanaf morgen mogelijk links gaat leiden deed alle moeite een aan de Moslimbroederschap gelieerd plofgevaar wit te wassen. Waar we vroeger vochten voor vrijheden en rechten van de vrouw, vecht progressief Nederland nu keihard voor het recht van de man om die vrouw onderdanig aan te kleden, met 'keuzevrijheid' als fopalibi: het is immers niet de islam die vrouwen de keuze biedt wel of niet een hoofddoek te dragen laat staan af te werpen, dat doen de individuele vrijheden die we in een vrij land als Nederland kennen. Overal waar de (politieke) islam genoeg invloed krijgt gaat de klok honderd jaar terug. Het door een deel van Nederland toejuichen van een dwangmiddel waarmee blijk gegeven moet worden van loyaliteit en gehoorzaamheid aan mannen en opperwezens is slechts één van de manieren waarop we onze vrijheden laten verkrachten. Er is keihard geknokt om de vrouw van achteruit de bus naar voren te halen, maar nu de vrouwen bij het eindpunt niet door de hoofdingang naar binnen mogen vinden we allemaal maar doodnormaal en staan de Marjolein Moormannetjes van deze wereld er nog net niet bij te applaudisseren - en loop dan voor de lol ook nog maar eens een rondje over Plein 40-45. De vrijheden staan onder druk, vrijheden die we dus ook niet verder moeten uitruilen of verhoeren omdat de gekwetste partij voortdurend het slachtoffer zou zijn van 'islamofobie'.

De mores in Nederland, nu we alweer toewerken naar het Vijfde Linnaeusstraat Lustrum: de goorste hypocriete lafbekken staan met een joekel van een moraalpaal in de broek te koketteren met werkelijk belachelijke Je Suis Charlie-shirts, roepend dat de pen machtiger is dan het zwaard en wat dies meer zij, om de keer erna weer met dezelfde inzet te roepen dat het wel heel erg kwetsend is als je een grapje maakt over een geloof. Dan heb je dus geen fluit van begrepen van het vrije woord.

Dreiging vanuit islamitische hoek en de angst daarvoor is gemeengoed geworden, en dat stemt treurig. Gemeengoed dat door sommigen gelaten wordt geaccepteerd en waar sommigen doodgemoedereerd mee leven, waar sommigen nadrukkelijk van wegkijken en waar anderen met gevaar voor eigen leven toch iets van blijven zeggen. Die groep wordt niet groter. De tekeningen zijn op. De boekjes zijn uit. De stemmen fluisteren. Zelfs de grappenmakers zijn doodsbang, of plegen hoogverraad aan het vrije woord. En ondertussen doen we krampachtig ons best aanknopingspunten te vinden om de homohaat, de vrouwenhaat, de Jodenhaat en de anti-Westerse retoriek te bagatelliseren: de buurman bakt koekjes, het theehuis zoekt verbinding, de politie doet toch ook mee aan de iftar, 'In deze hidjabvriendelijke pilatesstudio komen moslima's en Oud-Zuidvrouwen samen' en sjongejonge wat staat de Volkskrant toch altijd vol met superinteressante stukken over moslimhaat. Maar de dreiging, die is er nog altijd. Altijd. De ene keer wat groter dan de andere keer, en die andere keer kunnen die voornoemde Charlie-vingertjes weer fijn roepen dat het allemaal wel meevalt, maar het wordt altijd weer die ene keer.

Ach ja Freek

Als Freek de Jonge het over de moslims heeft, heeft hij het heus niet over alle moslims hoor! Dan heeft hij het alleen maar over die 350 miljoen die ons de strot af willen snijden! Humor om te lachen natuurlijk, en was getekend: Freek de Jonge zelf in 2001. Nu hebben we niet de illusie dat we in de laatste jaren van zijn leven (81) nog verwend gaan worden met soortgelijk dappere of nieuwe verhelderende takes (kostje gekocht, nu alleen nog de juiste kant van de geschiedenis in) maar wie NU NOG kritiek heeft op moslims, of de islam in het algemeen, heeft het er bij bloedvergieten volgens Freek wel zélf naar gemaakt.

Dat zegt-ie althans in gesprek met Wilfred Genee (actie vanaf ca. 49 minuten). Want ja, met het afslachten van Theo van Gogh en met al die aanslagen (heel veel doden) hebben 'die mensen' toch wel goed duidelijk gemaakt dat je maar gewoon niks lulligs meer over hun geloof moet zeggen. En aan die omerta houdt Freek zich netjes, want euthanasie door de islam is wel een grappige grap, maar als je met een mes in je pens ligt uit te bloeden op de Linnaeusstraat is het plots wat minder grappig. Freek over Theo van Gogh: "Theo met z'n zuigen. Een non-conformant. Hij wilde gewoon z'n eigen gang blijven gaan. En heeft het deels over zichzelf afgeroepen." O? Nou ja, lang verhaal, het is de schuld van de 'blanke witte man', en dat onze beschaving 'onherroepelijk weggevaagd' wordt. "We zijn 7% van de wereldbevolking. We treiteren die mensen het bloed onder de nagels vandaan. Denk je dat het nog lang gaat duren?" En dan 'zwepen we de boel verder op' zodat niemand 'enige moeite heeft om onze strot af te snijden'. 

Kijk dan kunnen wij nu (weer) flauw roepen dat Freek de Jonge nooit grappig is geweest, want dat was hij vroeger wel degelijk, of we kunnen roepen dat Freek de Jonge nooit kritiek heeft gehad op de islam, want dat had hij vroeger wel degelijk. Echter: Freek zit al een tijdje aan de stamtafel in de anti-islamkast van Robert van de Griend, zo legde hij eerder ook al uit dat hij (net als Lubach nu) geen grappen meer maakt over de islam. Dat schuurt op het gebied van persoonlijke moed, al hoeft u van een cabaretier die met veel mea culpa's z'n eigen grappen gaat zitten uitleggen geen heldendaden meer te verwachten. En dat HIJ laf is valt hem niet te verwijten, maar dat iemand die zo'n carrière heeft gebouwd op scherpe satire en diverse kritieken nu de morele kaders voor ánderen aangeeft maakt het wel wrang. Dan pleeg je moreel hoogverraad aan het vrije woord. En waarom zouden we niet kunnen zeggen (constateren?) dat de islam botst met onze vrije samenleving: dat vrouwen niet door de hoofdingang naar binnen mogen, dat haatbaarden in haatpaleizen anti-homoteksten verspreiden, dat vrouwen verplicht worden tot een dwangmiddel van seksuele onderdrukking, dat er de laatste jaren honderden, duizenden, tienduizenden, honderdduizenden mensen zijn afgemaakt in naam van de profeet en, in casu belangrijk, dat je géén kritiek mag hebben op de islam.

Dat maakt namelijk vrijheid en dat maakt een land vrij: dat je wél kan zeggen dat de islam niet deugt, dat je wél kan wijzen op alle onvolkomenheden zonder dat het flauw wordt weggezet als 'treiteren', dat je wél kan zeggen dat Freek de Jonge is verworden tot een extreem vervelende zeikstraal en dat je wél kan recenseren dat GeenStijl stom is. Als we het maar normaal moeten gaan vinden dat iemand wordt afgemaakt omdat-ie een keertje teveel 'geitenneuker' heeft gezegd, blijft er echt alleen stront over. En stront heeft een gezicht.

Wie heeft dit geschreven, Fuckface Von Clownstick?

Wonderlijk stukje omdenken vandaag bij Joop.nl, waar de 20 jaar geleden vermoorde Theo van Gogh wordt herdacht. Van Gogh heeft namelijk een keer gezegd dat hij het niet leuk vond dat zijn zoon werd bedreigd toen hij ruzie had met joodse intellectuelen en daarom heeft hij het daarna opeens op de moslims gemunt en daarna ging het met zijn carrière extreem voorspoedig, aldus een moeilijk te volgen betoog (waarin wordt genegeerd dat Hugo Brandt Corstius een hoop was, maar niet joods) van ene Bart Top, dat voornamelijk gebaseerd lijkt op een cynisch stukje van Pamela Hemelrijk in het AD uit 1995. Mooiste zinnetje: "Terwijl zijn joodse opponenten het hem moeilijk gemaakt hadden, hard terugsloegen in de publiciteit, niet aarzelden bij de rechter hun gelijk te halen en waar mogelijk zijn carrière dwars zaten, ondervond Theo van Gogh geen enkele hinder van moslims." Geen enkele hinder. Van moslims. Okee dan Bart Top. Misschien binnenkort solliciteren als speechschrijver bij Marjolein Moorman?

Hoezo, 'zijn idee van vrijheid'

Hee kijk, wie hebben we daar helemaal links in beeld, enkele dagen nadat in Brussel tientallen onschuldige mensen met spijkerbommen uit het leven werden getimmerd door islamitische (!) terroristen? Marjolein Moorman, thans kroonprinses van de PvdA, die in de hoofdstedelijke kraamkamer geduldig wacht tot Frans Timmermans zijn buik vol heeft van de Haagse politiek. Een knuffel voor de vrede, nadat er (weer eens) wat mensen uit het leven zijn gehaald uit naam van de islam. De laatste jaren zijn er 100.000+ (!) doden gevallen omdat onze (?) gedachten over het vrije woord gelden voor iedereen, maar niet voor de islam, want dat is dan islamofobie. En bij een nieuwe aanslag staan ze er weer, de gekende gezichten, met hun beteuterde smoeltjes omdat die eenzame eenlingen van hun lievelingsgeloof er weer een potje van hebben gemaakt: de PvdA'ers, de Moormannetjes, de Van Joles, de havermelkmeisjes van GroenLinks, met hun bordjes dat ze allemaal Charlie zijn - om even later de broodnodige overpeinzingen en kritiek op de islam weer schaamteloos af te doen als een fobie. Deze Marjolein Moorman maakt hier goede sier met haar politieke prietpraat over het vrije woord, maar haar ware aard zit verpakt in dat ene smerige tussenzinnetje, weggestopt tussen de rest, als een moslima onder haar nikab. "Vanwege zijn idee van vrijheid." Ga weg Marjolein Moorman, jij nare Zwarte Magica van de Stopera. Talak talak talak.
Update - Reactie van Hans Teeuwen

De wereld is een schouwtoneel en wij zijn allen slechts randfiguren

Angela de Jong is (nog) niet vermoord en daarom is er deze week geen vierdelige docuserie over Angela de Jong op tv en is er dit weekend ook geen linkse inkapseling van Angela De Jong in De Balie. Dat is jammer voor mensen die graag willen weten of Angela de Jong weleens met haar moeder naar bed is geweest (waarschijnlijk niet) en wat Angela de Jong gevonden zou hebben van het Israël-Palestina-conflict, maar dat zijn maar heel weinig mensen omdat Angela de Jong toch vooral iemand is die de hele dag op tv is om in het ene programma te vertellen wat ze nou eigenlijk van het andere programma vindt. Wij zouden zeggen: Angela de Jong is geen grootheid, Angela de Jong is een randfiguur. Een randfiguur dat heel graag over politiek wil praten maar bij Jinek niet veel verder kwam dan dat ze de vorige seizoenen Wilders toch meeslepender vond. Nou zal Angela de Jong de eerste zijn om te beamen dat Angela de Jong een randfiguur is, want als er iets past bij het merk 'Angela de Jong' dan is het Hollandse bescheidenheid, die natuurlijk gepaard gaat met een nauwelijks verholen minachting voor mensen die ergens voor stonden en daar de ultieme prijs voor betaalden, maar waarvan we natuurlijk niet moeten gaan denken dat het geen randfiguren zijn. Lekker woord wel eigenlijk. Randfiguur.

"Na afloop is de bar in de Theaterfoyer geopend" nou dat was een feest zeg

We mochten er weer eens uit van Samantha, naar een avondje over Theo van Gogh op de DELA-verdieping van de Amsterdamse OBA. Met Jaap Cohen, die het boek schreef, hij drinkt bijna net zo lekker thee als z'n pa. Nelleke Noordervliet, die eigenlijk Petronella Maria Noordervliet-Bol heet, had brieven mee. Gijs van de Westelaken vertelde het verhaal over de asbak op de dwerg en die sumoworstelaar, die heette mogelijk Richard, en ook nog een verhaal over Lolo Ferrari in de sloot. Gijs wordt oud. Ronny Naftaniel vindt het VREEEESELIJK als woorden KWETSEND zijn. VREEEEESELIJK. Theodor niet. Hij presenteerde, hij was toch wel emotioneel, en Geerten was er ook - we kennen ze nog. We gaven een handje aan Roderick en een boksje aan Muntz, en toen donderden we gauw weer op. Die OBA is een sfeerloze tl-bak, in de Theaterfoyer hing een sfeertje alsof er iemand is vermoord en die malle mevrouw die erdoorheen bleef tetteren schopte veel te weinig schennis. We gingen naar het café en we dronken kopstoten. Proost, op Theo. Terugkijkvideo hierboven.

De Bolle Gogh is een rollercoaster. De biografie dendert bijna 700 pagina’s onvermoeibaar door, net als het leven van Theo. Ik ben van dezelfde generatie als Theo en het boek is een feest der herkenning voor iedereen die met name de jaren tachtig in het - toen nog - zo lekker gore Amsterdam heeft meegemaakt.

Ik heb de vuistdikke pil in twee dagen uitgelezen, was bekaf en ik kan me voorstellen hoe biograaf Jaap Cohen zich voelde toen zijn manuscript fit to print was.

Ik interviewde hem deze week voor HP/De Tijd en Cohen zei: “De moeilijkheid van de biografie is dat Theo op zoveel verschillende terreinen actief was: films, interviews, tv-shows, columns, boeken en dan nog vijftien brieven per dag schrijven en dan óók nog eens de hele dag bellen. En al die relaties tussendoor: Die honderden vriendinnen, dat was ook een dagtaak. Hij sliep maar vier, vijf uur per nacht. Hij is maar zevenenveertig geworden, maar had drie levens achter de rug. Toen hij werd vermoord, was hij eigenlijk ruim honderdtwintig.”

In de jaren tachtig was Theo net zo alom aanwezig in Amsterdam als Herman Brood. Ik moest voortdurend aan Brood denken tijdens het lezen van De Bolle Gogh. Van die mensen die je altijd en overal zag in de stad. Net als Mulisch en Carmiggelt, die hoorden gewoon bij het interieur van Mokum.

Hé daar zijn we weer

Zo. 1 november is voorbij, en iedere keer als het 1 november is geweest, is het daarna 2 november. Theo van Gogh is vandaag 19 jaar dood en dat voelt dit jaar extra lang, en extra wrang. Mensen die zeggen 'ik ben zo benieuwd wat die en die hier van gevonden hebben' moet je nooit geloven, want die zijn meestal nooit benieuwd wat iemand ergens van gevonden zou hebben, maar gaan er gewoon vanuit dat diegene ergens precies datgene van gevonden zou hebben wat zij er zelf nu van vinden. Maar toch. We missen Theo van Gogh in tijden als deze misschien toch wel zeker net een beetje extra. Dat dus, in het Stamcafé, waar je altijd al mag roken maar nu helemaal. Na de breek nog een stukje van twee interviewers over een interviewer en nog wat filmpjes. Dat hij er maar eentje extra op mag steken daarboven.